• ۴ بازدید
  • تقویم روزنامه فرهیختگان ۱۰:۰۰ - ۱۳۹۸/۰۳/۲۲
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 0
  • 0
برای نایب‌قهرمان تمام دوران‌ها

کومان، باطل‌کننده طلسم 3 دهه‌ای؟!

امید، چیزی است که هرگز در میان مردم هلند از بین نمی‌رود. آنها طعم سقوط در آستانه رسیدن به قله را بارها چشیده‌اند و این زخم‌ها، نسل کنونی‌شان را قوی‌تر کرده است. شاید آنها بتوانند در یورو 2020 طلسم سه‌دهه‌ای را بشکنند.

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، گویی نفرین شده‌اند. انگار از همان ابتدا در طالع‌شان نوشته شده «نرسیدن». ماجرای آنها به جام جهانی و یورو ختم نمی‌شود و در المپیک هم گریبانگیرشان بوده و حالا لیگ ملت‌ها به این لیست بلندبالا اضافه شده است. در تمام این سال‌ها فقط یک بار سایه شوم قهرمان نشدن دست از سرشان برداشت. آن هم شاید به خاطر کینه قدیمی و غیرفوتبالی‌شان از آلمان‌ها بود که به آنها نیروی غلبه بر تمام قدرت‌های زمینی و فرازمینی را داد. وقتی که 9میلیون نفر دوچرخه‌هایشان را در هلند به پرواز درآوردند و اولین و آخرین فتح لاله‌های نارنجی را در سرزمین دشمن جشن گرفتند. اتفاقی که 31 سال قبل رخ داد و دیگر هیچ‌وقت تکرار نشد ولی با این وجود طرفداران هلند دلسرد نشده‌اند.

آنها هواخواهان زیادی داشته و دارند. با اینکه اعتقاد چندانی به بالا بردن جام قهرمانی ندارند ولی در اکثر تورنمنت‌ها در صف مدعیان حضور دارند و روی آنها حساب باز می‌شود. همیشه ستاره‌های جذابی در لیست بازیکنان هلند به چشم خورده است. آری هان، ویلی فن‌دِکرکوف، یوهان نیسکنز، یوهان کرویوف، رونالد کومان، رود گولیت، مارکو فان‌باستن، فرانک رایکارد، دنیس برگ کمپ، کلارنس سیدورف، ادگار داویدز، ادوین فن‌درسار، رودفان نیستلروی، پاتریک کلایورت، برادران دی‌بوئر، وسلی اسنایدر، رابین فن‌پرسی، آرین روبن و... فقط تعدادی از این ستاره‌ها بوده‌اند که هلند را به یکی از جذاب‌ترین تیم‌های تاریخ تبدیل کرده‌اند. تیمی که قهرمان نشدنش مانع از «تو دل برو» بودنش نمی‌شود. همین چند روز پیش بود که آنها بار دیگر قهرمان نشدند. با اینکه شایسته این عنوان بودند ولی نسل جدید لاله‌های نارنجی به دومی لیگ ملت‌ها بسنده کرد.

اولین دوره رقابت‌های لیگ ملت‌های اروپا برگزار شد. هلند بعد از ناکامی در صعود به یورو 2016 و جام‌جهانی 2018 دست به یک انقلاب وسیع زد، یک انقلاب زیبا. رونالد کومان روی کار آمد و ستاره‌های پا به سن گذاشته کنار رفتند یا کنار گذاشته شدند و به جای آنها نسل جدید روی کار آمد. نسلی که چشمه‌ای از طراوتش را در دور نخست لیگ ملت‌ها و همچنین در رقابت‌های چمپیونزلیگ با لباس آژاکس دیده بودیم. نسلی به رهبری ویرجیل فان‌دایک و حضور پدیده‌هایی چون ماتیاس دی‌لیخت، فرنکی دی‌یونگ، ممفیس دیپای، دنی فن‌دِبیک، کوئینسی پرومس و... که تا شکستن طلسم 31 ساله هلند فاصله‌ای نداشتند ولی حریف پرتغال نشدند و مانند سال 2004 که در نیمه‌نهایی یورو به آنها باخته بودند بازهم در برابرشان زانو زدند.

نیمه‌نهایی یورو 2004 تنها یکی از 14 ناکامی هلند در آستانه فتح یک جام بوده است. آنها در سال‌های 1908، 1912، 1920 و 1924 به جمع چهار تیم پایانی المپیک راه پیدا کردند ولی درنهایت به سه عنوان سومی و یک مقام چهارمی اکتفا کردند. با این حال بی‌تردید اصلی‌ترین حسرت لاله‌های نارنجی جام‌جهانی است. جایی که سه بار تا یک قدمی ستاره‌دار شدن پیش رفتند اما به آلمان غربی، آرژانتین و اسپانیا باختند. جالب این است که هم تیم 1974 رینوس میشل، هم تیم 1978 ارنست هاپل و هم تیم 2010 برت‌فان مارویک شایستگی بالا بردن جام را داشتند اما در رقابتی میلی‌متری قافیه را باختند. آنها در سال 1998 و همچنین در سال 2014 نیز به نیمه‌نهایی بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان رسیدند اما به ترتیب مقابل برزیل و آرژانتین شکست را پذیرا شدند و به مقام‌های چهارم و سوم نائل شدند. داستان یورو هم چندان بهتر نیست. اگر قهرمانی 1988 تیم دوست‌داشتنی رینوس میشل را کنار بگذاریم؛ آنها چهار بار دیگر تا آستانه قهرمانی پیش رفتند و به نیمه‌نهایی راه پیدا کردند ولی در جام‌های 1976، 1992، 2000 و 2004 چاره‌ای جز شکست برایشان باقی نماند. تلخی یورو 2000 هنوز زیر زبان هلندی‌ها وجود دارد. با قدرت هر چه تمام‌تر به نیمه‌نهایی رسیدند تا آن بازی معروف در آمستردام مقابل ایتالیا از راه رسید. درخشش نامتعارف فرانچسکو تولدو و از دست رفتن سه پنالتی توسط فرانک دی‌بوئر، یاپ استَم و پول بوسولت. لاجوردی‌پوشان به فینال رسیدند ولی مغلوب فرانسه‌ای شدند که در دور گروهی 3 بر 2 نتیجه را به هلند واگذار کرده بود.

اما امید، چیزی است که هرگز در میان مردم هلند از بین نمی‌رود. آنها طعم سقوط در آستانه رسیدن به قله را بارها چشیده‌اند و این زخم‌ها، نسل کنونی‌شان را قوی‌تر کرده است. شاید آنها بتوانند در یورو 2020 طلسم سه‌دهه‌ای را بشکنند. مهم‌ترین وجه اشتراک این دو تیم، رونالد کومان است. او در یورو 88 شماره 4 هلند را می‌پوشید و در بازی نیمه‌نهایی گل اول را وارد دروازه آلمان‌ها کرد و حالا سرمربی لاله‌های نارنجی به حساب می‌آید. شاید او باطل‌کننده طلسم قهرمان نشدن «نایب‌قهرمانِ تمام دوران‌ها» باشد.

 

* نویسنده : نوید استاد رحیمی روزنامه‌نگار

نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

یادداشتهای روزنامه فرهیختگانیادداشت

محمدامین ایمانجانی:

وجدان را دستگیر نکنید

حسن بهشتی‌پور:

توپ در زمین اروپا

ابوالفضل ظهره‌وند:

تعهدات در حال متوازن شدن است

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار

خبرهای روزنامه فرهیختگانمرتبط ها