تازه‌ها :
قبلی بعدی
گزارشی درباره تولید و اجرای نمایش «مجلس انتقام‌جویی هملت» به کارگردانی حسین جمالی
دو اجرایی که داشتیم
نسخه مناسب چاپ ارسال به دوست
امتیاز: / 2 بدعالی 
۲۷ شه‍ ۱۳۹۲ - ۱۵:۳۰ تعداد بازدیدها: ۴۶۰
دو اجرایی که داشتیم

فرهیختگان/بهاءالدین مرشدی: همیشه فکر می‌کردم بالاخره یک روزی «هملت» را بازی کنم. آرزوی خیلی‌هاست که این نقش را بازی کنند.

شخصیت عجیبی است، پیچیده نیز هم. ولی از این شانس‌ها کم به سراغ آدم می‌آید. شانس داشتم و یک‌بار مکبث را بازی کردم و باز هم شانس داشتم یک‌بار لوپاخین «باغ آلبالو» را بازی کردم و حالا هم در هملت بازی کردم ولی نقش کوچکی که خیلی جذاب است. وقتی خیلی‌وقت است روی صحنه نرفته‌ام همه چیز برایم ترس‌دار می‌شود. روی صحنه رفتن می‌شود کابوس ولی باید این کابوس را یک‌جوری پشت سر گذاشت. منی که خواب زیاد می‌بینم و خواب‌هایم هم پریشان است بازی نکردن برایم کابوس بزرگی است. حسین جمالی می‌گوید دارد «هملت» را کارگردانی می‌کند. گروه یک‌سالی هست که دارند تمرین می‌کنند و می‌گوید یک نقش کوچک دارم که می‌توانی بیایی و بازی کنی. حسین دوست دوران دانشگاهم است همان وقتی که همه‌مان بی‌دغدغه تئاتر کار می‌کردیم و روزهای طلایی گروه تئاتر دانشگاه آزاد اسلامی اراک بود. این روزها خیلی از رفقا را این‌ور و آن‌ور می‌بینم که دارند کار می‌کنند، خوشحال می‌شوم. بچه‌های کار هملت هم بیشترشان را از دانشگاه می‌شناسم. بالاخره بعد چندین ماه که تمرین داشتیم در جشنواره آیینی و سنتی اجرا رفتیم. وقتی اجرا می‌روی مثل این می‌ماند که باری از روی دوش آدم برداشته می‌شود. بچه‌ها همه‌شان شب دکور زده‌اند و خسته و باچشم‌های قرمز می‌آیند برای اجرا. اجرای اول را می‌رویم و انگار راضی نیستیم. اولین اجرایی که با دکور می‌رویم و طبیعی هم هست یکسری افت و خیزها، کارگردان حرف می‌زند و اجرای دوم می‌رسد. سالن چهارسو شلوغ می‌شود و همه‌چیز برای یک اجرای خوب آماده می‌شود. می‌دانم که هنوز خیلی راه هست تا بالاخره نقش، نقش شود ولی اجرای دوم خوب می‌شود و همه خوشحال هستند از اجرایی که داشته‌اند. باید با سالن خداحافظی کنیم تا کی بشود اجرای عمومی برویم. مشکل این است که زحمت‌های چند ماهه و سالیانه یک گروه خلاصه می‌شود در یک جشنواره و انگار جشنواره‌ها مجالی هستند برای اینکه خودمان را راضی کنیم که یک اجرا رفته‌ایم. نگاه تازه حسین جمالی و انرژی بازیگران در نمایش «مجلس انتقام‌جویی هملت» می‌ماند تا وقتی دیگر که کی باشد و اجرای عمومی روی صحنه برود. این هم از آن دست گرفتاری‌های تئاتر ایران است که همه زحمات گروه به یک جشنواره خلاصه می‌شود و باید ماه‌ها و ماه‌ها برای اجرای عمومی کار تلاش کنی. ولی همین سختی‌های تئاتر است که شیرینش می‌کند و حتی خستگی و سرخی چشم‌های بچه‌ها را به شیرینی بدل می‌کند.

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
آدرس سایت:
عنوان:
قالب نوشته:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
 
:angry::0:confused::cheer:B):evil::silly::dry::lol::kiss::D:pxinch:
:(:shock::X:side::):P:unsure::woohoo::huh::whistle:;):s
:!::?::idea::arrow:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
< بعدی   قبلی >
صفحه نخست arrow فرهنگ arrow دو اجرایی که داشتیم